Muse

Οι Muse είναι το αγγλικό συγκρότημα που στα πρώτα του βήματα χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς σαν μια απομίμηση των Radiohead. Σύντομα όμως δίσκο με το δίσκο εμπλούτισαν τον ήχο τους με, progressive rock, classical music, electronic, heavy metal και κατάφεραν να ξεφύγουν από αυτόν το χαρακτηρισμό κάνοντας σπουδαία καριέρα.
Όλα ξεκίνησαν το 1994 όταν ένα γκρουπ με την ονομασία ‘Rocket Baby Dolls’ αποφασίζει να λάβει μέρος στο τοπικό σχολικό διαγωνισμό για το καλύτερο συγκρότημα της περιοχής, στο Devon της Αγγλίας. Ήταν το μοναδικό σχήμα που έπαιζε μουσική σε ύφος goth/glam rock από αυτά που διαγωνίζονταν. Κερδίζοντας άρχισαν να παίρνουν πιο σοβαρά τον εαυτό τους, άλλαξαν και το όνομα τους σε Muse.
Αυτοί οι τρεις πιτσιρικάδες ήταν ο Matthew Bellamy (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο-πλήκτρα), ο Chris Wolstenholme (μπάσο, πλήκτρα, δεύτ. Φωνητικά) και Dominic Howard (ντραμς- κρουστά). Ο Matthew παίζει πιάνο από 6 ετών και γράφει τα περισσότερα τραγούδια. Είναι η ψυχή του γκρουπ, παιδί του George Bellamy κιθαρίστα του The Tornados, συγκροτήματος που έπαιζε ορχηστική μουσική στα μέσα των 60s μέχρι το τέλος των 70s.
Παίζοντας σε συναυλίες, κυρίως διασκευές, τους ανακάλυψε ο Dennis Smith και το 1997 τους έβαλε μέσα στο στούντιο του, το Sawmills Studio. Υπόγραψαν μαζί του στην δισκογραφική εταιρεία του Dangerous Records. Το πρώτο e.p. ονομάζεται Muse και βγήκε το 1998 με τα εξής τραγούδια Overdue, Cave, Coma, Escape. Ακολουθεί το e.p. ‘Muscle Museum’ και ο πρώτος δίσκος ‘Showbiz’ με παραγωγό το John Leckie γνωστός μας από το ‘The Bends’ των Radiohead. Στην Αμερική υπόγραψαν συμβόλαιο με την Maverik record της Madonna. Από αυτό τον δίσκο βγήκαν τρία επιτυχημένα singles και τους έφερε να διαγωνίζονται στα Brit Awards στην κατηγορία Best New Act. Δεν κατάφεραν κάτι όμως.
Το 2000 επέστρεψαν με το ‘Origin of symmetry’, στην παραγωγή του είναι ο John Leckie και o Dave Botrill. Από αυτό ξεχώρισαν το ‘Plug In Baby’ και το ‘New Born’ που μπήκαν στο top 20. Κέρδισαν το βραβείο Best British Band και ακολουθεί μεγάλο tour και ένα Live dvd απο το Le Zenith στο Παρίσι με την ονομασία ‘Hullabaloo’. Συγχρόνως κυκλοφορεί ένα διπλό άλμπουμ το Hullabaloo Soundtrack, συλλογή από b-sides και τραγούδια από την βραδιά στο Παρίσι. Το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο Best Live Band στα Kerrang Awards, κάτι που δείχνει την μεγάλη δυναμική τους στα live. Στις συναυλίες στην Αμερική ήταν support στους Red Hot Chili Peppers και Foo Fighters.
Με τον τρίτο τους δίσκο ‘Absolution’ έκαναν για πρώτη φορά στροφή σε στίχο πιο πολιτικό και κοινωνικού χαρακτήρα. Στην παραγωγή άλλαξαν πάλι αφού συνεργάστηκαν με τους Paul Reeve, John Corfield, και Rich Costey. Ακλουθώντας την τάση της εποχή το τραγούδι ‘Stockhole Syndrome’, βγήκε ως download πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος. Το ‘Absolution’ έφτασε την κορυφή των charts, κέρδισαν το βραβείο καινοτομίας Q και το βραβείο Best British Rock / Indie Rock. O δίσκος κατάφερε να έχει την κριτική αναγνώριση κάτι που περίμενε το γκρουπ χρόνια. Ένα από τα καλυτέρα live που έκαναν στο Glastonbury το 2004 σημαδεύτηκε με τον θάνατο του πατερά του Dominic από καρδιακή προσβολή. Μην σταματώντας τις συναυλίες και φτάνοντας στη Αμερική ο Chris είχε ένα πρόβλημα στον καρπό του και τον αντικατέστησε ο Morgan Nicholls μπασίστας του συγκροτήματος The Streets. Ένα ακόμη dvd κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2005 με την ονομασία ‘Absolution Tour’. Τέλος του 2004 η Vitamin Records κυκλοφόρησε το ‘The String Quartet Tribute To Muse’.
Στις 3 Ιουλίου του 2006 κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ ‘Black Holes And Revelations’. Σε αυτό το δίσκο τα μελή του γρούπ πήραν τη παραγωγή στα χεριά τους. Τα ακούσματα του Matthew, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, έγιναν ποικίλα και αποκάλυψε τις επιρροές του από χώρες της Aνατολής και την Αφρική. Αυτό φαίνεται πολύ έντονα στο ‘Knights Of Cydonia’. Με αυτό το τραγούδι άνοιξαν και τη συναυλία που έκαναν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό στο Terra Vibe στη Μαλακάσα στις 04/10/2007. Βρεθήκαν υποψήφιοι στο Mercury Prize το 2006 αλλά έχασαν από τους Arctic Monkeys. Ο δίσκος έγινε πολύ γρήγορα πλατινένιος.
Μέσα στον ίδιο χρόνο έγραψαν ένα ζωντανό σόου στο Abbey Road Studios με την ονομασία ‘Live From Abbey Road’. Ακολουθεί μεγάλη περιοδεία και το dvd ‘HAARP Live From Wembley’ μέσα στο 2008. Να σημειωθεί πως στο νέο Wembley, είχαν δυο φορές sold out εμφανίσεις, στις 16 και 17 Ιουνίου του 2007. Το πρώτο single ‘Supermassive Black Hole’ έφτασε στην τέταρτη θέση των βρετανικών charts για πρώτη φορά.
Το ‘The Resistance’ είναι η πέμπτη δουλειά τους με ημερομηνία κυκλοφορίας τη 14 Σεπτεμβρίου του 2009. Η παραγωγή έγινε σε συνεργασία με τον Mark Stent. Το καινούργιο στοιχείο σε αυτόν το δίσκο είναι μια συμφωνική σύνθεση χωρισμένη σε τρία μέρη με το τίτλο ‘Exogenesis’.

The resistance

Ένας από τους αναμενόμενους δίσκους της χρονιάς είναι το ‘The Resistance’ των Βρετανών Muse. Είναι ο πέμπτος δίσκος τους και για αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία του (14 Σεπτεμβρίου 2009) έχει παρουσιαστεί από το μουσικό τύπο σαν κάτι το ξεχωριστό. Σε αυτό συμβάλλει κατά κύριο λόγο ένα συμφωνικό έργο με την ονομασία ‘Exogenesis’ που υπάρχει στο δίσκο σε τρία μέρη. Οι ηχογραφήσεις του δίσκου έγιναν στην Ιταλία , εκεί που έχει εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια ο frontman του γκρουπ ο Matthew Bellamy. Η παραγωγή έγινε από το γκρουπ και το Mix έγινε από τον Mark Stent που συνεργάστηκε μαζί τους για πρώτη φορά και είναι γνωστός από δουλειές του με τους Depeche Mode , U2 και Massive Attack. Πέρα από το alternative, progressive rock στυλ του γκρουπ, σε αυτό το δίσκο έχουμε πολλές αναφορές στην κλασσική μουσική. Από την άλλη τo ‘Undisclosed Desires’ έχει στοιχεία RnB, τραγούδι που θα ζήλευε ακόμα και ο Timbaland.
Το πρώτο single του δίσκου είναι το ‘Uprising’ στο γνώριμο ύφος του γκρουπ, όπως μας έχει συνηθίσει από τα προηγούμενα άλμπουμ. Το ‘United States of Eurasia(+Collateral Damage)’ ή αλλιώς UsoE είναι το τραγούδι που έδωσε δωρεάν το γκρουπ μέσω της ιστοσελίδας του στις 21 Ιουλίου 2009. Πρόκειται για ένα alternative κομμάτι στο οποίο ακούγεται το θέμα από το έργο 'Nocturne in E flat major, Op. 9, No. 2' του Σοπέν. Σε μια συνέντευξη του Matthew Bellamy στο περιοδικού Mojo αποκάλυψε ότι έχει εμπνευστεί από το βιβλίο 'Η Μεγάλη Σκακιέρα' του Zbigniew Brzezinski, που μιλάει για την εξάρτηση της Ασίας και της Ευρώπης από την Αμερική λόγω των πετρελαίων, επηρεάζεται επίσης από το μυθιστόρημα του George Orwell '1984'. Να επισημάνουμε ότι μας θύμισε αρκετά τους Queen. Εξακολουθούν κάποια κομμάτια του δίσκου να έχουν πολιτικό λόγο αλλά δεν παύουν οι αναφορές του Bellamy στην αγάπη. To ‘I Belong to You (+Mon coeur s'ouvre a ta voix)’ είναι στο ίδιο στυλ με το UsoE μιας και ακούγεται μέρος από την όπερα του ‘Samson and Delilah’ που έχει γράψει ο Camille Saints Saens. Αυτό που κάνει πάντως τον δίσκο πιο ενδιαφέροντα, όπως προανέφερα, είναι το Exogensis, ένα συμφωνικό έργο, μια μικρή ροκ όπερα η οποία θα μπορούσε να είναι και μουσικό θέμα σε κινηματογραφική ταινία. Η δημιουργία της ήταν επιθυμία του γκρουπ πολλά χρόνια τώρα.
Γενικά έχουν καταφέρει να συνδυάσουν τη ροκ με την κλασσική μουσική με τέτοιο τρόπο που δεν θα ξενίσει τους fans τους και συγχρόνως μπορούν να αποκτήσουν και νέους οπαδούς. Έχει παρουσιαστεί ως καινοτομία κάτι τέτοιο, όμως όλοι γνωρίζουμε ότι έχει ξαναγίνει στο παρελθόν από πολλά ροκ γκρουπ. Το αν είναι πετυχημένο αυτό το εγχείρημά τους, ο χρόνος θα το δείξει .
Ο δίσκος βγαίνει και σε limited edition box set που περιέχει cd, dvd με εικόνες από τις ηχογραφήσεις, διπλό βινύλιο, USB flash drive και poster.